salam. min aku, cuma nak luah persaan sikit. ni kan musin cuti skolah. Aku bawa la sorabg anak buah aku dari kampung dia c@cat oku jalan tempang memang jelas dengan mata kasar aku kesian kat dia, dia anak yatim piatu dekat kampung. duduk asrama anak yatim. aku bawa dia datang rumah aku pm sebab nak gembirakn dia sebab kesian dia dah la serba kekurgan tak dapat kasih sayang dari mak bapak dari baby lagi. kesian min. aku bawa datang sini nanti sekolah nak bukak aku hantar balik kampung.
Yang aku sedih suami aku perli2 kata anak buah aku malas buat kerje umah sedangkan anak buah aku tu budak lagi min baru 11 tahun je dia suruh buat keje. lepastu kalau nak beli apa2 tak pernah ikhlas muka tu saya kenal sangat air muka dia masam menjang. kalau beli apa2 kene dengan duit saya contoh saya tak ada duit masa tu kene pinjam duit dia untuk beli makanan anak buah lepastu saya bayar balik. padahal dia boleh je ikhlas budak tu sebab makan sekali kan tambahan lagi budak tu bukan lama pun duk mnunpang sini.
Kemain kedekut msayaallah dalam hati aku berkata patut la rezeki sempit sebab dia memang kedekut nak mamp0s. tak salah pun beli makanan untuk budak macam ni. aku jadi sedih kesian budak tu. aku tak kerja harap duit juga babysiter bulan2. aku jual gelang emas aku min semata2 nak bawa anak buah aku yang ni datang umah aku nak tanggung dia dan beli barang2 sekolah untuk tahun depan.
Aku halal kan semua sebab aku orangnya memang suka derma dan buat kebaikan buat buat2 sape kenal saya memang saya pemurah saya tak sampai hati tengok orang susah tak makan saya jadi sedih sangat. Tapi sayang saya datang dari kelurga susah suami orang ada2 kadang2 saya rase dipijak2 kerana asal usul saya. saya redho mungkin ada hikmah disebalik sdmua ini.




